محمد عیسی رحیمی
با استفاده از گفته های چند کارشناس
18/ 12/ 91

مقدمه

شعار دکتر نگهبان نماینده منتخب مردم خوب شهرستان های خواف و رشتخوار در دوره تبلیغات انتخاباتی «استفاده از خرد جمعی و تعامل در سایه وحدت برای پیشرفت دیار مولانا بود» و در گفتگویی که در همین هفته بین چندنفری شد ایشان مجددا بر این شعار تاکید نمود.

در همین رابطه با استفاده از گفته های چند صاحب نظر و حذف و اضافاتی،مقاله ای کوتاه تهیه و به نظر خوانندگان محترم می رسد، امید است هر چه بیشتر به این امر خطیر توجه شود و و اختلافات مذهبی، فرهنگی و سلیقه ای افراد مختلف را امری فطری بدانیم و به رسمیت بشناسیم و حقوق فردی یکدیگر را رعایت و به خرد جمعی و تعامل و تحمل همدیگر همت نماییم.

خرد جمعی و تکثر گرایانه و تحمل دیگران

 

کشورهای مترقی جهان با باز کردن درهای خود بر روی همه افراد زمینه را برای رشد و بالندگی همه شهروندان خود فراهم کرده اند و به مقصدی مطلوب برای جلب و پرورش استعدادها در آمده اند.نتیجه آن، فاصله خیره کننده آنان در زمینه توسعه انسانی، اقتصاد، دانش و تکنولوژی با کشورهای در حال توسعه است.

برای نمونه بریین یکی از بنیانگذاران گوگل در شش سالگی به همراه خانواده اش به آمریکا مهاجرت کرده، پییر امیدیار پایه گذار شرکت eBay از نسل دوم مهاجران ایرانی به آمریکا است، پدر بیولوژیک، استیو جابز مهاجری از سوریه بود، نمونه های بسیاری از این قبیل وجود دارد.

پرسش اساسی این است که چه عواملی موجب جلب و پرورش چنین استعدادهایی میشوند و جامعه چه شرایطی باید ایجاد کند تا شهروندان توان جهش و تغییر شکفت آور دنیای پیرامون خود را داشته باشند.

یکی از شاخص ترین تفاوتهای کشورهای توسعه یافته با کشورهای در حال توسعه، تحمل یکدیگر، باز و پویا بودن جوامع آنان و مبارزه با انحصار، خشونت و تمامی اشکال تبعیض است.

در جامعه ی با تحمل و باز، استعداد افراد به جای تلاش برای رفع موانع، صرف نو آوری و خلاقیت میشود.

تجربه بشری نشان داده است که دسترسی برابر همه شهروندان به امکانات، موجب شکوفایی ایده های برتر و ارتقای کمی و کیفی زندگی شهروندان میشود.

از سوی دیگر، تفاوت و گوناگونی، که خود برآمده از پیشینه، فرهنگ متفاوت است، موجب زایش دیدگاه ها و محصولات نوین می شود.

معماران شهرسازی کشورهای پیشرفته بر عامل برخورد آرا و نظرهای گوناگون، به عنوان یکی از عوامل مهم نوآوری و پیشرفت حساب میکنند، ریچارد فلوریدا در کتاب " ?Who's Your City" به عامل چندگرایی به عنوان پایه و عامل خلاقیت اشاره میکند.

بزرگترین آسیب تحمل نکردن دیگران، ایجاد جامعه تکصدا و بی تنوع است. جامعه تکصدا، عمدتا دچار واماندگى و ایستادگى فرهنگى و علمى شده و توان انطباق با تغییر را از دست میدهد.

شهروندی که در قرن بیست و یکم زندگی می کند، دیگر مثل شهروند عهد عتیق نیست؛ او به محافظت از محیط زیست، کاهش نابرابری، مبارزه با فقر و تبعیض و جلوگیری از جنگهای خانمانسوز هم به عنوان مسئولیت های جهانی خود توجه می کند.

شهروند امروزی کسی است که کاملا به وضعیت خودش و جامعه و جهانی که در آن زندگی می کند آگاه باشد.

ما هم اکنون در دنیایی زندگی می کنیم که پیش از پیش جهانی شده است. لازمه پیشرفت در دنیای امروز، ورود به چرخه نوآوری، تخصص و تعامل می باشد.

کشورهای پیشرفته و بسیاری از کشورهای در حال توسعه، به سرعت در حال برچیدن موانع داد و ستد و مهاجرت و ایجاد اتحادیه های سیاسی و اقتصادی هستند.

برچیدن مرزها و تلاش بر ایجاد اتحادیه های منطقه ای نه تنها امنیت جامعه و جهان را ارتقا میدهد، بلکه با ایجاد بستری مناسب برای حفظ و شکوفایی تنوع قومی، دینی و زبانی فضای مناسب برای رشد و برخورد اندیشه های گوناگون را نیز فراهم می آورد.

فرهنگ مترقی در یک محیط چندگرا و متنوع رشد میکند

خرد جمعى در یک محیط چندگرا و متنوع است که مجال رشد و یافتن راههاى بهتر را دارد. برترین راه دستیابی به زندگی بهتر برای شهروندان، همزیستی مسالمت آمیز تمامی افراد یک جامعه است.

برای دوام چندگرایی، خرد ورزی و تعامل، نخست بایستی ساز و کار یافتن راهکار میانه و حل مسالمت آمیز و بدون خشونت اختلافات را یافت و بر پا کرد.

شالوده پیشرفت مدنی باید بر کمک به بلوغ فکری، توسعه پرسشگری انتقادی، رواج نو اندیشی در میان شهروندان و توسعه و ارتقا اخلاق مدنی و مسئولیت پذیری استوار باشد، آنگاه میتوان به بلوغ اخلاقی و پرورش و بالندگی جامعه مدنی امید بست.

 

مراقبت از تنوع فرهنگی در وحله نخست از دیدگاه حقوق فردى است که اهمیت دارد، ورود به توافقهای اجتماعی نبایستی موجب خدشه دار شدن هویت قومی و فرهنگی بخشهایی از جامعه شود.

تنوع فرهنگی در جامعه ما یک فرصت است نه یک تهدید

تمرکز ما میباید بر رفع موانع ترقی و بالندگی تک تک افراد جامعه، صرفنظر از جنسیت، قومیت و مذهب و سایر موارد متمایز کننده آنها باشد.

جامعه خوشبخت جامعه ای است که حق دسترسی همه شهروندان به بهروزی را پاس بدارد، کسانی که با ادعاهای قومی و مذهبی برای بخشی از جامعه ، نوید آینده بهتری را برای پیروان خود میدهند آن ها را گمراه می کنند.

از آن سوی کسانی که تلاش میکنند منکر وجود تنوع فرهنگی و قومی در جامعه ما شوند یا آنرا کمرنگ و بی اهمیت جلوه دهند نیز در عمل به رشد تکصدایی و ایجاد فاصله میان اقوام مختلف کمک میکنند.

تنوع قومی، زبانی و دینی بزرگترین سرمایه ایران است و مراقبت از آن و رشد و بالندگی تمامی اقوام و اقلیتها متضمن پیشرفت کشور می باشد.

مبارزه تمامی فعالین سیاسی و اجتماعی و دینی باید بر برچیدن موانع ترقی و رشد تمامی افراد جامعه و اقوام تشکیل دهنده کشور استوار باشد.

راه نجات کشور توسط ایدئولوژیها و شخصیتها شکل نمیگیرد، این راه با کوشش اخلاقی همه شهروندان و گفتگو و همکاری تمامی فعالین مذهبی و اجتماعی و سیاسی است که ساخته میشود.

آنچه که موجب خوشبینی به آینده میشود روند رو به رشد آگاهی میان نسل جوان ایران است. این روند آگاهی است که موجب شده تا فکر دیروز به اندیشه انتقادی فردا تبدیل شود و خطاها و تجربه های نسلهای گذشته بتواند دستمایه ساختن فردایی بهتر برای ملت و کشورمان شود.