اهل سنت خراسان شهرستان خواف مولوی رحیمی

کسانی که شعائر الله را تعظیم می نمایند ، قلوبشان برخوردار از تقوای الهی است.

هدف ما از شعایر، اموری محسوس هستند که خداوند آن‌ها را وسیله‌ی پرستش خود قرار داده است، و آن‌ها چنان ویژگی‌ای نسبت به خداوند دارند که به‌جا آوری تعظیم آن‌ها، به‌جا آوری تعظیم خدا به حساب می‌آید و کوتاهی در حق آن‌ها کوتاهی در حق خدا محسوب می‌گردد و این در دل‌ها چنان جای گرفته است که بدون پاره کردن دل‌ها بیرون نخواهد رفت.

شعایر به روش طبیعی، شعایر قرار گرفته اند؛ زیرا نفوس انسانی به عادات و خصلت‌هایی اطمینان می‌یابند که از مشهورات مسلم بین آن‌ها باشند که بتوان جزو بدیهیات اولی شمرده شوند و شک و تردید، در آن‌ها راهی نداشته باشد؛

خداوند هیچ چیزی را بر بندگان به این خاطر فرض قرار نداده است که نفعی به او برگردد. او پاک و منزه است از این، و بلند مرتبه است. بلکه بدین خاطر آن را فرض کرده است که نفعش به خود آن‌ها برمی‌گردد و به گونه‌ای قرار گرفته‌اند که بدون به جا ‌آوری تعظیم نهایی به کمالی نرسند؛

بزرگترین شعایر چهار تا هستند: قرآن، کعبه، نبی صلی الله علیه وسلم و نماز.

اما قرآن؛ در میان مردم رایج است که پادشاهان برای رعایا نامه می‌نویسند و تعظیم این نامه‌ها به منزله‌ی تعظیم خود پادشاه به حساب می‌آید، و همچنین صحیفه‌های انبیاء علیهم السلام و تصنیفات دیگران نیز در میان مردم رواج دارند؛ لذا برگزیدن و پذیرفتن دین و آیین انبیاء و بزرگواران، در تعظیم صحیفه‌ها و کتب آن‌ها و تلاوت‌شان بجا آورده می‌شود و تسلیم شدن در برابر علوم و تلقی آن‌ها در طول زمان بدون کتاب و خواندن و روایت آن‌ها مانند محال بوده است؛ لذا مردم خواستار آن بودند که رحمت خداوندی به صورت کتابی نازل شده از جانب رب العالمین ظاهر گردد و تعظیمش لازم قرار گیرد.

از جمله موارد تعظیمش:

اما کعبه؛ مردم در زمان حضرت ابراهیم علیه السلام علاقه داشتند که عبادتگاه و کنیسه‌هایی به نام روحانیت خورشید و ستاره‌های دیگر بسازند و توجه به سوی مجرّد غیر محسوس، بدون ساختمانی که به نام او ساخته شود و وارد شدن در آن و علاقه پیدا کردن به آن، امر محالی بود که عقول آن‌ها آن را در بدو امر انکار می‌کرد؛

لذا اهل آن زمان خواهان آن بودند که رحمت خداوند به صورت ساختمانی که آن را طواف نمایند و به وسیله‌ی آن به سوی خدا تقرب بجویند، ظاهر گردد. لذا دعوت گردیدند که به بیت الله رجوع نموده و تعظیم آن را به جا بیاورند. سپس مردم در طول قرن‌ها بر این نشأت یافتند که تعظیم این خانه، به جای تعظیم خداوند محسوب می‌شود و کوتاهی در حق آن به منزله‌ی کوتاهی در حق خداست. بنابراین، حج آن لازم گردید و مأموریت یافتند که تعظیم آن را به جا آورند. از آن جمله:

3- نبی صلی الله علیه وسلم از شعایر الله است

اما نماز؛ هدف از به جا آوری آن این است که شباهت به وضع بردگانی باشد که در جلوی پادشاه با ادب بایستند و عرایض و گزارش‌های خود را به پیش او تقدیم دارند و از او حرف‌شنویی و خضوع داشته باشند.

بنابراین، واجب است که در بارگاه خداوندی پیش از دعا، مدح و ثنای او به جا آورده شود و انسان خود را موظف کند که شکل و هیأتی به خود گیرد که به دربار پادشاهان ملاحظه می‌شود؛ از قبیل به اطراف نگاه نکردن و با ادب نشستن. و همین است مقصود قول رسول خدا صلی الله علیه وسلم که فرموده است: «إِنَّ أَحَدَکُمْ إِذَا کَانَ فِى الصَّلاَةِ فَإِنَّ اللَّهَ قِبَلَ وَجْهِهِ»؛ «هرگاه یکی از شما نماز می‌خواند، خداوند در جلویش قرارد.

منبع: سایت حوزه علمیه خادم القرآن سنگان