محمد شریف اکبری
سایت: رباط کهنه

این مطلب مورد اشاره قرار گرفته و حتی به صورت مکتوب مورد نقد قرار گرفته؛ این که گویشوران به لهجه های محلی نباید با فرزندان خود با زبان رسمی صحبت کنند.

اما از آنجایی که کسانی این رویه را نوعی تشخص به حساب می آورند از باب یادآوری دلایلی خدمت عزیزان ارائه می شود:

نخست؛ تعامل فرد با جامعه و جامعه با فرد ( مخصوصا اطرافیان) را با نوعی اختلال همراه کرده و زبان را از اصلی ترین کارکرد آن که تفهیم و تفاهم است دور می کند.

دوماً؛ باید توجه داشت هر کدام از گویش های محلی، گنجینه ای غنی از لغات و اصطلاحات و مَثـَل ها و قصه هایی است که حتی در گشودن بعضی گره ها در زبان فارسی رسمی مورد استفاده ی محققان قرار خواهد گرفت.

علاوه بر آن، ترک چنین پیشینه ی فرهنگی به خودی خود خسارتی بزرگ به شمار می رود.

سوماً؛ زبان هر فرد، سند هویت و گواه تعلق و وابستگی شخص به شهر و دیاری آشنا است، بنابر این رها کردن آن در واقع بریدن ریشه های همبستگی و به تبع احساس بی هویتی است.

البته ممکن است دلایل دیگری نیز برشمرده شود اما امیدوارم همین اندازه کافی است.

برخی نظرات

1- سلااااااااااام..ممنون از شما بابت مطالب زیبایی که گذاشتی..بله ما باید این ارزشهای گرانقیمت شهرمان را به نسلهای بعدی انتقال بدیم .چنین که گذشتگان ما به ما یادگار گذاشتن وانتقال دادن.

2- سلام ، به نظر من اگه محلی صحبت بشه بهتر هست فارسی خود به خود بعدا یاد میگیرن

3- سلام ، مطلب خوبیه!
همه باید زبان محلی خودشون رو بلد باشن، اما در کنارش فارسی رو هم بتونن خوب و بدون لهجه محلی صحبت کنن!
چون خیلی از افرادی که بعد فارسی رو یاد میگیرن،لهجه محلی دارن!