کوتاه کردن سبیل:

 وقتی سبیل بلند شود و از کناره های لب تجاوز نماید، باید کوتاه شود. لذا نباید سبیل در ظرف غذا یا آب شناور شود تا ریزه های غذا به آن بچسپد.

مقصود از کوتاه کردن سبیل کوتاه نمودن موهایی است که از کناره لب بلندتر شده، تا سفیدی روی لب نمایان گردد. این عمل برای نظافت و زیبایی بسیار عالی است تا این که ذره های غذا به سبیل نچسبد و موهای بلند آن داخل ظرف آب شناور نشود.

البته بلند گذاشتن گوشه های سبیل اشکالی ندارد. حضرت عمر و بعضی دیگر از بزرگان همین عادت را داشته اند.

ردالمحتار می نویسد: «بهتر این است که هر هفته ناخن ه کوتاه شود. موی پشت عورت تراشیده شود و بدن کاملا غسل داده و تمیز شود و گرنه هر پانزده روز یکبار این عمل انجام شود. البته تاخیر بیشتر از چهل روز خلاف است و مستحق وعید می گردد . لذا اولی و افضل هر هفته است و هر پانزده روز حد وسط و چهل روز حد نهایی و بعد از آن به گناه کشیده می شود.»

بلند گذاشتن ریش

بلند گذاشتن ریش امری فطری و سنت دین مبین اسلام است: پیامبر اکرم (ص) «با مشرکین مخالفت کنید، سبیل را کوتاه و ریش را بلند نمایید» و در حدیث دیگری فرمودند: «با آتش پرستان مخالفت کنید، سبیل را کوتاه و ریش را بلند نمایید.»

بلندکردن ریش تا چه اندازه سنت است

  پیامبر اکرم برای آن حدی تعیین نفرمودند، البته ریش خود ایشان به اندازه ی یک قبضه (عرض کف دست) بود و در آن زمان همین روش رواج داشت، لذا اکثر فقها همین اندازه را مناسب تر و کاملتر می دانند.

حکم ریش

آرای فقها در این مورد متعدد است، شوافع آن را سنت، مالکی ها و حنابله آن را فرض و احناف آن را واجب می دانند.

بنا بر این شوافع تراشیدن (حلق، یعنی تراشیدن با تیغ) آن را مکروه و مالکی ها و حنابله آن را حرام  و احناف تراشیدن آن را مکروه تحریمی می دانند.

سیاه کردن مو

در نزد احناف برای مردان خضاب کردن سر و ریش به غیر رنگ سیاه مستحب است.

رنگ سیاه مکروه است و در میدان جنگ برای رعب انداختن به قلب دشمنان کراهیت ندارد.

بعضی از فقهای حنفی بدون کراهیت آن را جواز داده اند. امام ابویوسف می فرماید: «همان طور که من از زینت زن لذت می برم، زن نیز از آراستگی من لذت می برد.»

منبع: احکام فردی ، اجتماعی و سیاسی انسان، (صفحات 97 الی 105)