خواف و مژن آباد در شعر ایرج میرزا
از قرار معلوم شاعر به حقّ بزرگ و بزرگوار، زنده نام
ایرج میرزای ملقّب به «جلالالممالک، فخرالشّعراء» خاطره های زیادی از دیار خواف و ستمی که از ناحیه مالکان و حاکمان بر این دیار می رفته داشته و سوزی از این سرزمین در دل داشته است.
قبلا نمونه هایی از ذکر سده و سلامی خواف در شعر این شاعر بزرگ یاد آوری گردیده اکنون شعری که به صورت نامه منظوم خطاب به آقای مصباح نامی با نیش و نوش و طنز مخصوص خود از مژن آباد و خواف یاد نموده آورده می شود. با تشکر از مژن آباد دیار قدیمی
| و عــلــیــک الــســلــام مــیــر آخـــور | صـاحــب اسـب و اسـتــر و اشـتــر |
| یـــاد مـــن کـــردی آفـــریــنـــت بـــاد | هــمــه اوقــات شــیـوه ایـنــت بــاد |
| نــــامــــه نــــامــــی تـــــو را دیــــدم | مــهــربـــانــیــت را پـــســـنــدیــدم |
| خـــوب کــردی کــه یــاد مــن کــردی | واقــعـــا مــردی و عــجـــب مــردی |
| خــوب کــردی کــه زیـر چــرخ کــبــود | گــر مــحــبــت نــبــود هـیـچ نـبــود |
| مــن نــدانــم کــه دیــو یــا مــلــکــی | صــورة ســبــزه یـی و بــا نـمـکــی |
| آن کـه شـیـریـن بـود چـو قـنـد تـویـی | اولـیـن شـخـص بــیـرجــنـد تــویـی |
| خــواف رفــتــی و بــاز بــرگــشــتــی | گــرد رفــتـــی دراز بـــرگــشــتـــی |
| مـــــژن آبــــــاد را فـــــنـــــا کـــــردی | لــیــره و اســکــنــاس جـــا کــردی |
| ســـر درخـــتـــی و مــیــوه را بـــردی | هــمــه کـــاه و بـــیــده را خـــوردی |
| خــوب کــردی کـه نـوش جــانـت بــاد | گـوشـتـت بــاد و اسـتـخـوانـت بــاد |
| هسـتـم اخـلاص کیش صاحـب جـمع | که بـه جـمع شـما بـود چـون شمع |
| شـمع گفتـن بـر او کمی لوس اسـت | کو شکم گنده همچو فانوس است |
| گـــر بـــود چـــاق یـــا بـــود بـــاریـــک | بــنـده آن کـسـم کـه بــاشـد نـیـک |
| صـاحــب جــمـع آدم خــوبــی اســت | آدم پـاک قـلـب و مـحـبـوبـی اسـت |
| بـــعـــد اســـفــنــدیــار رویــیــن تـــن | هسـت چـشـم همه بـه او روشـن |
| خــان از آن خــوب هـای دوران اسـت | خـوبـی از چـهره اش نمـایان اسـت |
| هـی بــتــابــد ســبــیـل و ســازد پــز | در کــنــد پــیــش ایـن و آن قــنــپــز |
| مـی نـویسـی بـه مـشـهد آمـده بـود | مخـلص او را ندید و رفت چـه سـود |
| مــثــل مــصــبــاح خــالــی از عــلــت | کــــز بــــرای وکــــالــــت مـــلــــت |
| آمــد از بـــیــرجـــنــد و بـــر ری رفــت | مـن نـدیـدم کـی آمـد و کـی رفــت |
| تـــا قــیــامــت ســـیــاه بـــاشــد روم | کــز پــذیــرایـیـش شــدم مــحــروم |
| وه چـه خـوب اسـت اعـتـصـام الملک | خـاصـه چـون افکند نشـاطش کلک |
| خـاصـه چـون بـطر را بـه سـر بـکشـد | زن آفـــاق را بـــه خـــر بـــکـــشـــد |
| الـــغـــرض هـــمـــچـــو آن گـــل زرده | در دل بـــنــده ســخــت جــا کــرده |
| گـر چـه هسـتـم از او کـمـی دل گـیر | عـرض اخـلـاص کـن ز مـن بـه امـیر |
| حـــضـــرت حـــاج شـــیــخ هـــادی را | بــنـدگـی عـرضـه کـن ز جــانـب مـا |
| خـواهم از مـن گـل و سـمـن پـاشـی | بـــر رئیـــس مـــعـــارف کـــاشـــی |
| گـر چــه بــا جــنـس شــاه زاده بــدم | بـــنــده شـــاه زاده مــعـــتـــضـــدم |
| مــخــلــصــم بــر رئیــس نــظــمــیــه | عــاشــقــم بــر پــلـیـس نـظــمـیـه |
| نه پـلیس که کـله اش چـو کـدوسـت | آن پـلیسی که مثـل بـرگ هلوست |
| آن پلیس که «اردنانس » شب است | نه کـه در روز حـامـل حـطـب اسـت |
| هــمــچــنــیــن بـــر تـــمــام آقــایــان | عـرض اخــلـاص بــنـده را بــرســان |
| این که طبـعم روان شـدسـت چـو آب | عـــلــتـــش را بـــگــویــم و در یــاب |
| خـــورده ام از بــــرای دفـــع مـــلـــال | نــمـــک مــیــوه یــازده مـــثـــقـــال |
| چـون گـرفـتــه اسـت تــب گـریـبــانـم | لــاجـــرم مــســـتـــعــد هــذیــانــم |
| یــک دعــا مــی کــنــم ز روی صــفــا | هــمــه آمــیــن کــنــیــد ای رفــقــا |
| تــا بــدریـاســت رفــت و آمـد فــلــک | . . . ر بـر . . . ون اعـتـصـام الـملـک |
+ نوشته شده در یکشنبه سیزدهم اسفند ۱۳۹۱ ساعت 6:5 توسط مولوی رحيمي
|
نظر یکی ازشما(بشیراحمد)