ملاله در سخنرانی امروز خود در سازمان ملل از حق تحصیل برای همه کودکان دفاع کرد.

او همچنین خواستار تلاشی جهانی علیه بی سوادی شد.

سخنرانی ملاله در مقر سازمان ملل اولین حضور او در انظار عمومی از زمان سوءقصد به جانش در اکتبر سال گذشته است.

ملاله از تمامی قدرت های جهان خواست تا استراتژی های خود را در جهت برقراری صلح تغییر دهند.

او در بخش دیگری از سخنانش تاکید کرد که برای احقاق حقوق زنان خواهد جنگید به این دلیل که آنها بیش از همه در رنج هستند.

ملاله همچنین از سیاستمداران خواست تا برای تضمین این که همه کودکان از حق راهیابی به مدرسه برخوردار باشند، دست به اقداماتی ضروری بزنند.

ملاله یوسفزی که متولد 1997 است و اکنون 15 ساله شده در اکتبر سال گذشته میلادی در پاکستان در حالی که در خودروی حامل دختران مدرسه بود، هدف دو مرد مسلح وابسته به طالبان قرار گرفت.

پس از این حمله او به شدن از ناحیه جمجمه آسیب دید و برای درمان به بریتانیا اعزام شد و در بیمارستانی در شهر بیرمنگهام بستری شد.

این دانش‌آموز پاکستانی که از ۱۱ سالگی برای بی‌بی‌سی درباره خاطراتش از زندگی در دوران حاکمیت طالبان مطلب می‌نوشت، از سوی طالبان به "تبلیغ سکولاریزم" متهم شده است.

بخش هایی از سخنان ملاله

به نام خداوند بخشنده مهربان
دبیر کل محترم سازمان ملل متحد، جناب آقای بان گی مون
رئیس محترم مجمع عمومی، جناب آقای ووک جرمیک
نماینده محترم ویژه سازمان ملل متحدد در آموزش جهانی، جناب آقای گوردن براون

بزرگان محترم و برادران و خواهران عزیز

من از ابتکار آقای بان کی‌مون، دبیر کل سازمان ملل متحد و نیز کار آقای گوردن براون، نماینده ویژه سازمان ملل برای اولویت دادن به آموزش جهانی، ” آموزش مقدم بر هرچیز” حمایت و از راهبری های هر دوی آنها سپاسگزارم. آنها الهام بخش همه ما در کارهایمان هستند.

خواهران و برادران عزیزم، من ضد هیچ کسی نیستم. اینجا هم نیامده ام تا برای انتقام شخصی از طالبان یا دیگر گروه های تروریستی سخن بگویم. من اینجا آمده ام تا برای حق همه کودکان برای برخورداری از آموزش و تحصیل سخن بگویم. من برای پسرها و دخترهای تمام افراط گرایان، به ویژه طالبان هم آموزش مطالبه می کنم.

من حتی از آن عضو طالبان هم که مرا هدف گلوله قرار داد متنفر نیستم. حتی اگر در دستم اسلحه ای داشته باشم و او جلوی من ایستاده باشد، من به او شلیک نخواهم کرد. من این شفقت را از محمد، پیامبر رحمت، عیسی مسیح و بودا آموخته ام. از مادر و پدرم آموخته ام. این چیزیست که روحم به من می گوید:‌ «صلح طلب باش و به همه عشق بورز».

خواهران و برادران عزیز، ما اهمیت نور را وقتی درمیابیم که تاریکی را می بینیم و اهمیت صدایمان را وقتی درمیابیم که ساکتیم. به همین دلیل ما در سوات، در شمال پاکستان، وقتی تفنگ و اسلحه ها را دیدیم، فهمیدیم قلم و کتاب چقدر اهمیت دارد.

این سخن حکیمانه که می‌گوید «قلم از شمشیر تیزتر است »‌ درست است. افراط گرایان از کتاب و قلم هراس دارند. قدرت آموزش با آنها مبارزه می کند. آنها از زنان می‌ترسند. قدرت صدای زنان با آنها مبارزه می کند و به همین دلیل هم ۱۴ دانشجوی پزشکی را در کتا و بسیاری از معلم های زن و مبارزان با فلج اطفال را در خیبر پختون خوا و فتا کشتند. به همین دلیل است که هر روز به مدارس حمله می کنند. آنها از تغییر و از برابری که ما به جامعه می آوریم همواره ترسیده و می ترسند.

پاکستان کشوری مردم سالار و صلح طلب است. پشتون ها برای دختران و پسرانشان آموزش می خواهند و اسلام، دین صلح، انسان دوستی و برادری است. اسلام نه تنها برای هر کودکی حق بهره گیری از تحصیل را به رسمیت می شناسد، بلکه تحصیل را وظیفه و مسوولیت آنها می داند.

دبیر کل محترم، صلح لازمه آموزش و تحصیل است. در بسیاری از بخش های جهان، بویژه در پاکستان و افغانستان، تروریسم، جنگ و درگیری مانع رفتن کودکان به مدرسه شده است. ما واقعا از این جنگ ها خسته شده ایم. زنان و کودکان در بسیاری از مناطق جهان به شکل های گوناگونی رنج می کشند. در هند، کودکان بی گناه و فقیر قربانی کار کودکان هستند. بسیاری از مدرسه ها در نیجریه خراب شده اند. مردم افغانستان در طی دهه ها از افراطی گری آسیب دیده اند. دختران جوان باید کارهای خانگی را به مثابه شغلی برای کودکان کار انجام دهند و مجبور به ازدواج در سنین پایین می شوند. فقر، بی خبری و جهل، بی عدالتی، نژاد پرستی و محرومیت از حقوق بنیادین مهم ترین مشکلاتی هستند که زنان و مردان، هر دو با آن روبرو هستند.

دوستان عزیز، من امروز بر حق تحصیل زنان و دختران متمرکز شده ام، چرا که آنها بیش از هر چیز از آن رنج می برند. زمانی بود که زنان فعال مدنی از مردان می خواستند برای حقوقشان به پاخیزند. اما این بار، ما این کار را خودمان خواهیم کرد. من به مردان نمی گویم درباره حقوق زنان سخن نگویند، بلکه بیش تر بر استقلال زنان برای مبارزه برای خود و حقوقشان تأکید می کنم.

برادران و خواهران عزیز، ما مدرسه و آموزش را برای آینده روشن تمام کودکان می خواهیم. ما سفر خود را تا مقصدمان که صلح و آموزش برای همه است ادامه می دهیم و هیچ کس نمی تواند موجب توقف ما شود. ما برای حقوق خود سخن می گوییم و تغییر را از صدای خود به ارمغان می آوریم. ما باید به قدرت و توانایی کلمات و سخنانمان پی بریم. گفته های ما می تواند دنیا را تغییر دهد، چرا که ما همه در کارزار آموزش با هم و متحدیم. اگر بخواهیم به هدف خود دست یابیم، باید خود را با سلاح دانش توانمند سازیم و سپری از اتحاد و با هم بودنمان برای خود بسازیم.

پس بیایید کتاب ها و قلم ها مان را که قوی ترین اسلحه های ما هستند برداریم و موجی جهانی برای مبارزه با بی سوادی، فقر و ترورسیم به راه اندازیم.
یک کودک، یک معلم، یک قلم و یک کتاب می تواند دنیا را تغییر دهد. آموزش تنها راه حل است. آموزش مقدم بر هرچیز.